PREGNANCY : ☆2☆ : ซ้ำเติม.
“ พี่จะรับผิดชอบผมทำไม ? เราไม่ได้เป็นอะไรกัน!! ”
หลังจากที่ผมมีอะไรกับพี่จิน มันก็ผ่านมาได้สองอาทิตย์กว่าๆ ผมเริ่มรู้สึกหายเจ็บสะโพกแล้วล่ะ แต่เหมือนจะมึนๆอยู่ตลอดละนะ...เห้อ !
“มออออนิ่งงงงงจ้าแทแท(><)”เสียงมาแต่ไกลเลยนะเมิงครับ ไอ่รุ่นพี่ซูก้า รุ่นพี่ซูก้า หรือ มิน ยูนกี เองครับ เค้าทำตัวเหมือนพ่อเลยล่ะแต่วันนี้มาแนวไหน !
“อะไรหรอครับ ?”ผมรู้สึกว่าผมจะนิ่งไปมากทีเดียว ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่ผมรู้สึกเหมือนร่าเริงไม่ออกแล้วนะสิ.
“วันนี้วันที่ 4 ธันวาคมนะ!! วันเกิดรุ่นพี่ของพี่เองแหละ เลยอยากมาชวนพวกเรา.”เอ๋ ! รุ่นพี่ของพี่ซูก้า ? ใครอ่ะ งงแล้วนะนั้น ? ตกลงจะให้พวกผมไปงั้นหรอ ?
“หืมม ? ใครหรอครับ ?”นั้นสิน้า ?! ใครฟ่ะ =w=;
“คิม ซองจิน ไงล่ะ ;)”
..ห้ะ !!? ผมไม่ไปแน่นอนอ่ะ !!..
--------------------------
ณ คอนโดของซองจิน.
“ปีนี้ขอให้พี่จินมีความสุขมากๆนะฮ่ะ รักษาสุขภาพด้วยครับพี่ใหญ่ จุ๊บๆ อิอิ ;)”
ผมเงิบกับสิ่งที่ผมเห็น เด็กผู้ชายน่าตาน่ารักสุดๆกำลังหอมแก้มพี่จินอย่างน่ารักน่าเอ็นดู พี่จินมันยิ้มรับ..ยิ้มอบอุ่นนั้นมันอะไรกัน!...เอ่อ ที่ผมมาเนี้ย เพราะจิมินมันลากมานะ =w=;
และก็!! แต่ผมจะไม่ว่าอะไรเลย!! ถ้าตาเด็กคนนั้นจะนั่งใกล้ชิดกะพี่จินขนาดนั้น!! แถมยิ้มให้กันตลอด!! ผมเป็น!!! เอ๊ย!! แล้วนี้กูบ่นเชี่ยไรฟ่ะ!! พี่เค้านั่งกับใครก็ช่างดิ อ๋อๆ ที่เราบ่นเพราะอิพี่จินมันเลว กลัวน้องเสียคน=3= # หรา ~
“อ๊ะ .//. ขอโทษที่เสียมรยาทนะครับ ผมชื่อ ชอน จองกุก ยินดีที่ได้รู้จักฮ่ะ.”รอยยิ้มน่ารักเปื้อนบนใบหน้าหวานของมัน. ผมมองก็ดูรู้แล้ว. พี่จินยิ้มให้มันอย่างรักใคร่. ดูสิ...รอยยิ้ม น้ำเสียง มันไม่เหมือนของผมกับพี่เค้าเลย. เค้ารู้จักกันมานาน(มั้ง). แตกต่างจากผม. แล้วผมบ่นอะไรอยู่ผมก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน. มันทำให้ผมรู้สึกฉุนเฉียวผมอาจจะเรียกก็ได้ว่านี้คือความหึง.
แต่ผมไม่ได้หึงเหมือนคนรัก
แต่ผมหึงรอยยิ้มของเค้า.
ผมหึง..ตัวตนของเค้า.
แต่ผมไม่หึงที่เค้าจะรักใครที่ไม่ใช่ผม.
ถ้าเค้าเดินมาขอโทษที่ทำเรื่องแบบนั้นกับผม.
ผมอาจจะลืมคนที่ชื่อ “คิม ซองจิน” เลยก็ได้.
“วีเป็นไรไปอ่ะ ทำหน้าว่างเปล่าว่างเปล๊า!”พี่เจโฮพ หรือ ชอง โฮซอก ว่าแล้วก็กระโดนมานั่งข้างๆผม เอามือมาวัดตัวผมอย่างนั้นอย่างนู้น! ผมงงนะนั้น! คิดไรกะผมป้ะ !?
“มะ ไม่เป็นไรครับ ผะ ผมขอโทษที่ทำให้งานดูแย่ ขะ ขอกลับก่อนนะ”ผมพูดติดขัด เพราะดูเหมือนทุกคนจะจ้องหน้าผมเหมือนสงสัยสุดๆ.. แต่พี่จิน.. ก็มองผมโดยการเอาหน้าพิงไหลน้องจองกุก ผมมองแล้วรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ รวมไปถึงตอนที่ผมกำลังออกจากห้อง เสียงกิ๊กกั๊กพี่จินกับจองกุกก็ยังไม่หาย..
ผมทนไม่ไหวแล้วนะ!!
ทั้งปวดหัว!! ทั้งมึนหัว!!
แถมไอ่แค่ความรู้สึกเล็กน้อยผมยังอยากจะร้องไห้อีกนะ!!
แทแทผู้เข้มแข็งไปไหนล่ะ!!!
--------------------------
“มึงว่าช่วงนี้วีแปลกไปป่ะว่ะ?”คนทั้งห้องที่เหลือ แร๊พมอนสเตอร์ หรือ คิม นัมจุง โผล่งออกมาทั้งๆที่กินเนื้ออย่างเอร็ดอร่อย. พร้อมทั้ง เจโฮพ จิมิน ซูก้า ส่วนจินอาสาไปส่งจองกุกประมาณสักพักแล้ว.
“กูก็ว่างั้นว่ะ วีดูแปลกไปมาก ตั้งแต่ให้พี่จินไปส่งนั้นล่ะ ดูมันซึมๆ เหม่อๆ แถมทักอะไรชอบสดุ้งอีก”เจโฮพพูดสิ่งที่ตัวเองเอะใจ.
“ใช่ๆ กูก็วว่างั้น ยิ่งตอนนี้นะพวกเนื้อมันก็ไม่แตะ ทั้งๆที่ของโปรดมันแท้ๆ”ซูก้าให้ความรวมมืออีกคน.
“ถ้าวีมันเป็นผู้หญิงกูว่ามันท้องนะนั้น.”จิมินคิดลอยๆแต่ก็ไม่พ้นหูผีของคนทั้งสี่.
“หมายความว่าไง?!”คนทั้งสี่ตะคอกใส่จิมิน.
“เอ่อ...ก็แบบ วันนั้นวีมันโทรหากู มันบอกอยู่โรงแรม..”จิมินเว้นวัก.
“กับใคร!”ทุกคนร่วมใจกันถาม.
“จิน แล้วมันพูดเสียงเศร้าๆให้กูไปรับ แล้วกูก็คิดว่า..”จิมินไม่ออกเสียง เพียงแต่ขมุบขมิบปากว่า ‘มันได้กันแล้ว’ ประมาณนั้น.
“ห้ะ!! นั้นไงล่ะ !! กูไม่น่าปล่อยน้องมันไปเลย!!”ซูก้าว่าแล้วทำหน้าเครียด.
“เห้ย...ก็ตั้งสองสัปดาห์แล้วนี่หว่า พี่จินนี้กินเด็กชิบหาย!”เจโฮพสบท
“ลา..ลา..ลั้ล..ล้า..ลา..!ติ๊ด!...ฮัลโล~ พัค จิมินครับ”เสียงโทรศัพท์ไอโฟนของจิมินดังขึ้น ทุกคนหันหน้ามามองอย่างสังหรณ์แปลกๆ.
“สวัสดีค่ะ คุณใช่ยาติ คุณ คิม แทฮยอง รึเปล่าค่ะ?”
“ครับ! ผมเป็นรุ่นพี่วีเอง! คุณมีอะไรรึเปล่าครับ!?”ทุกคนหันจ้องมาทางจิมินยิ่งกว่าเดิมเพราะมีชื่อวีนี้สิ.
“คือคุณแทฮยองประสบอุบัติเหตุรถชนนะค่ะ คือเค้าเสียเลือดมาก ทางโรงพยาบาลกำลังหาเลือดให้คุณแทฮยองอย่างเร่งรีบค่ะ ช่วยให้ญาติของคุณแทฮยองมาได้มั้ยค่ะ”
“ครับ โรงบาลไหนครับ!”
“โรงพยาบาล YYY ถนน SMXSM ค่ะ”
“ครับ!ขอบคุณมาก!”เค้าว่าแล้วรีบใส่เสื้อกันหนาวเพื่อจะไปหาวีทันที.
“เกิดอะไรขึ้นอ่ะ!?”ซูก้าถามงงๆ.
“วีถูกรถชน! ไปเร็วพวกเรา!!”เค้าว่าแล้วออกจากห้องอย่างเร็ว คนอื่นแทนที่อึ้ง แต่ก็ตั้งสติได้แล้วรีบใส่เสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วขับรถตามจิมินไป!
--------------------------
ณ ด้านล่างของคอนโดซองจินเมื่อ 30 นาทีก่อน..
“นี่กูหวังอะไรกับคนอย่างพี่จิน.. หวังอะไรว่าเค้าจะมาขอโทษ..”ผมที่เดินตามทางออกจากคอนโดพี่จินไปเรื่อยๆมองไปยังท้องฟ้าที่มืดสนิท...ไม่มีดาว มันเงียบ..
สถานที่แบบนี้ทั้งเปล่า...และน่ากลัว...แต่ตอนนี้มันดีที่สุดสำหรับจิตใจของผมแล้วล่ะ...
“เอี๊ยดดดด!!”ผมที่เดินอยู่ที่มืดๆจนคนผ่านไปใครมาอาจจะไม่เห็น หรือ เรียกว่าตรงนี้ไม่มีใครมาเลยด้วยซ้ำ..เห็นรถสปอร์ตสีดำจอดตรงที่ต้นไม้ไกลๆที่ผมยืนมองอยู่ ผมคงไม่มองถ้ารถคันนั้นมันไม่ใช่ของคนที่ผมรู้จัก...อย่างพี่จิน และ ทำไมจองกุกถึงนั่งอยู่บนรถนั้นด้วยล่ะ...
‘เค้าคงไปส่งละมั้ง’.. ความคิดผมที่เข้าข้างตัวเองอย่างปลอบประโรม ทั้งๆที่จิตใจมันเจ็บขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว..
ผมมองเค้าอยู่สักกะว่าจะเดินออกไปถามว่าจอดรถทำไม..รถเสียหรือเปล่า!?
ผมออกไปได้แค่ไม่ถึงครึ่งตัว...พี่จินก็โน้มหน้าหาจองกุกจนผมหยุดไม่กล้าก้าวเท้าออกไป..
“พะ พี่ จะ จิน อืมมมม...”
จบแล้ว...น้ำตาผมไหลลงมาอย่างกลั้นไม่ไหว ‘เค้าสองคนจูบกัน’ ฮึก..พี่จิน ทำไมใจร้ายแบบนี้ พี่ไม่เคยเข้าใจผมรึไง! ว่าการที่ผมถูกทำแบบนั้นแล้ว จะรักหรือไม่รักมันก็ลืมไม่ลงหรอกนะ ! ที่ผมเคยบอกว่ามันเป็นโมฆะ..พี่คงไม่คิดอะไรสินะ..
ไม่ไหวแล้ว... ทนไม่ไหวอีกแล้วกับเรื่องพวกนี้...
ตายได้จะดีกว่าสมเพชกับสภาพตัวเองว่ะวี!!
ผมรีบวิ่งออกจากตรงนั้นไปที่ไหนก็ได้ ตาย หรือ เป็น มันไม่สำคัญกับความทรมานแบบนี้หรอก...ฮึก ฮือออออ ทั้งเสียใจ ปล่อยโฮก็แล้วแต่มันหยุดไม่ได้ มึนหัว.. ปวด ปวดจนแถบจะตาย อยากอ้วกด้วย...
“ฟุบบบบ !!”
“เอี๊ยดดดดดดดดดดดด!!! โครมมมมมมมมมมม!!”
เจ็บทั้งตัวเลย...อือ! ฮึก ฮืออออออออ ผมอยากตายจัง ถ้านี้เป็นวินาทีสุดท้าย! ผมก็จะยอม...ผมรับรู้แล้วละว่า คนใกล้ตายมันเป็นอย่างไง...
“พี่ จะ จิน อะ อย่า ทิ้ง วี นะ แค่กๆ พลุบ!!”ผมกระแอมออกมาเป็นเลือดแล้วก็สลบไป ไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นอีก...!
--------------------------
Sk, jimin
“ฮัลโล! พี่จินอยู่ไหน!?” หวัดดี! ผม พัค จิมิน ตอนนี้ขอไม่แนะนำอะไรทั้งนั้นล่ะ!! ผมรีบโทรหาไอ่พี่เฮงซวย เฮงซวยจริงๆนั้นล่ะ เห้อ!!
“อยู่กับจองกุก”อย่าบอกนะพวกมันสองคน!! ปัดโธ่ว!! สรงสารวีชิบหาย!!
“พี่ทำอะไรอยู่!!”
“จูบ กอด น้องมันบอกว่าขอตัวไปนอนดีกว่า ก็เลยกำลังจะออกจากห้องน้องมัน มึงมีอะไร!?”นั้นไงล่ะ!!! ไอ่เหรี้ยยยย!!! ทำตัวเลวทรามหว่ะ!!
“พี่รู้ไหมวีมันกำลังอยู่ห้องฉุกเฉินอยู่ที่โรงบาล!!!”ไอ่พี่บ้าเอ๊ย! กูต้องมาอธิบายแทนมึงเลยนะว้อยวี! ฟื้นมาให้กูด่านะมึง!!
“...”ไอ่เวรรร!!! เงียบทำไมหว่ะ !!!
“พี่ฟังอยู่ป่ะ!!!”หงุดหงิด!!!
“เออกูฟังอยู่!!!บอกโรงบาลมา!!!!”หึ...นึกว่าไม่เป็นห่วงมัน!!!
“โรงบาล YYY ถนน SMXSM ! ด่วนครับ!!”
หลังจากพี่มันตัดสายไปแล้ว พวกผมที่เหลือก็นั่งรอจนกว่าหมอจะออกมาบอก...
เห้อ! วีอย่าเป็นไรเลยนะเพื่อน...
end, jimin
--------------------------
“วีอยู่ไหน!!”เสียงชายหนุ่มร่างสูงวิ่งมาอย่างเร็วในขณะหน้าตาตื่นเป็นพิเศษ!!
“พี่จิน...!”ทุกคนเรียกเสียงคนที่มาใหม่อย่างต่ำๆเหมือนโกษแต่ก็ปนเศร้า!...ยกเว้นจิมิน.
“กูถามว่าวีอยู่ไหน!!!”ไม่ไม่มีอารมณ์จะสนใจใครนอกจากเด็กน้อยคนนั้น!
“อยู่ข้างใน หมอยังไม่ออกมาเลย..”แร๊พมอนสเตอร์ว่าเบาๆหลังจากเงียบมานาน จินจ้องประตูนั้นก่อนจะนั่งลงกับเกาอี้อย่างเหมือนคนหมดหวัง...
1 ชั่วโมงผ่านไป.
“พลั่ก ~ ใครเป็นญาติคุณแทฮยองครับ”ในที่สุดคุณหมอก็ออกมา ทุกคนลุกขึ้นพร้อมบอกว่าตัวเองทั้งหมด.
“คนไข้เสียเลือดมาก แต่ตอนนี้เราได้หาเลือดกรุ๊ป AB ได้แล้ว ส่วน...มันคือเรื่องที่น่าตกใจมาก ทำให้ทางโรงพยาบาลทำอะไรไม่ถูกแล้วล่ะครับ คือ...”คุณหมอลังเลที่จะตอบ.
“คืออะไรล่ะหว่ะ!!!”จินตะวาดเหมือนคนบ้า!
“พี่จินใจเย็นๆ!”คนอื่นๆค่อยๆห้าม แต่ยังไงจินก็ฉุนอยู่ดี.
“คือ เห้อ! หมอไม่รู้สาเหตุที่มันจะเกิดอะไรขึ้นแบบนี้กับผู้ชายนะครับ แต่ในท้องของคุณแทฮยองมีสิ่งมีชีวิตขดกลม มีส่วนกลมด้านบนเหมือนศรีษะ...”ทุกคนมองกันอย่างสงสัย.และตกใจ.
“แต่ ผลการพิสูจออกมาแล้ว...ว่านั้นคือทารกครับ. ทางเราตกใจมากจริงๆ”คุณหมอทำหน้าเหมือนคนจะเป็นลม แต่ก็เก็บอาการสุดๆ ส่วนคนอื่นๆนั้นนะหรอ
“วีท้อง!!!O______O!!!นั้นใช่ลูกผมรึเปล่าครับ!!!!!”จินตะโกนเสียงดังจนคุณหมอเริ่มหน้าแดงๆนี้เค้ายอมรับแบบหน้ากลัวหน่อยๆ ส่วนคนที่เหลือก็ไม่ต่างกัน ถึงกับเอ๋อ 5 นาทีอย่างเจโฮพ.
“คือ หมอไม่รู้นะครับ แต่ตอนนี้ยังเข้าไปไม่ได้นะครับ. ต้องรอให้คนไข้ฟื้นตัวเต็มทีแล้วทางเราจะดูอาการว่านั้นใช่ทารกหรือเปล่า หรือ เนื้องอก..”พวกเค้าพยักหน้ากัน ก่อนจะนั่งอึ้งไปพักๆ...
‘นี้..วีท้องหรอ...แล้ววันนี้ถ้าผมทำอะไรจองกุกละก็’
‘ผมจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเด็ดขาด..’
‘ขอโทษนะวี..ที่พี่ทำให้วีเห็นพี่กับคนอื่น...’
‘พี่จะไม่มีวันทำอีกแล้ว...’
‘เจ้าหญิงน้อย...ของพี่!!’
--------------------------
END. ติดตามได้ในเร็วๆนี้นะครับ;)
--------------------------
หมอนขาดหมดแย้ววว
ตอบลบ