PREGNANCY : ☆3☆ : ขอ .
‘พี่เป็นอะไรอ่ะ!!!>////< มาขอแบบนี้เค้าจะฟ้องออมม่ากะโอปป้านะครัช>//////<!!’
‘ฮ่าๆๆ มาม๊า~ ปะป๊าแกล้งเค้าอ่ะ~ ฮ่าๆๆ’
ผมมองภาพที่เห็นข้างหน้าอย่างแปลกใจ...ปวดหัวตุบๆ.. อะไรกัน เด็กผมดำ ดวงตากับใบหน้าคล้ายๆผมนั้น..ใครกัน... ?
“วี..? ไม่ค่อยสบายหรือเปล่าครับ ?”
เอ๊ะ ... นั้นใครนะ ... เสียทุ้มนุ่มแบบนี้ ... พะ พี่จิน พี่จินใช่ไหม...
ผมเห็นภาพตรงหน้าแล้วไม่รู้ทำไม...มันอยากร้องไห้...
อยากร้องมากจริงๆ...
ทำไม...เค้ากับเด็กคนนั้น...มอบรอยยิ้มมีความสุขให้กับผม...
ผมไม่ได้เศร้าที่จะร้องไห้...
แต่ผมรู้สึกมีความสุข รู้สึกหัวใจพองโต...
รู้สึกรักเด็กคนนั้นมาก...ทำไมกัน ?
ทำไมมันมีความรู้สึกรักคนที่อุ้มเด็กคนนั้นด้วย...
ผมไม่เข้าใจสิ่งที่ผมเห็นจริงๆ...
-------------------------------------------------------------------
ณ ห้องพิเศษ คิม แทฮยอง.
“พะ พี่ จะ จิน... ~ พี่จิน! พะ พี่จินนน!!”เสียงร่างเล็กที่นอนใส่ชุดสีขาวของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งตะโกนเพ้อร้องเรียกคนในความฝันอย่างตื่นกลัว..
“วี!! เป็นอะไร!! พี่อยู่นี้แล้ว!! วี!!”ผมสะดุ้งตื่นมาเพราะความฝันนั้นทำให้เพ้อเรียกชื่อใครบางคนที่ทำให้ผมเจ็บ ผมมองหาร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างเตียงผม! ผมหันไปแล้วน้ำตาคลอเบ้า..ไม่รู้จะเสียใจหรืออะไรดี! แต่ตอนนี้ถ้ามีเค้าอยู่ข้าลกาย!! ผมก็จะยอมทุกอย่างแล้วละ!!
“วี!! เป็นอะไรไหม!!”เสียงเพื่อนๆของผมเรียก..แต่ผมไม่อยากสนใจใครนอกจากคนที่ผมกลัวว่าเค้าจะหายไปแล้วละ!! อย่าไปไหนเลยนะครับ...ขอร้องละ...ไม่รู้ว่าทำไมความรู้สึกเชี่..!!อะไรที่ผมถึงรู้สึกแบบนี้...รู้สึกเศร้าทุกทีเลย..
ผมชื่อ คิม แทฮยอง เมื่อห้าวันก่อนผมประสบอุบัติเหตุรถชน..ผมหลับยาวไปถึงสามวันเต็ม...
แต่สามวันเต็มนั้น..ผมก็เอาแต่ฝันเรื่องที่เศร้าๆ และ มีความสุข อีก... ผมอธิบายไม่ถูก...
อธิบายไม่ถูกจริงๆ.. ผมรู้สึกอยากให้พี่จินอยู่ข้างๆผม อย่าหายไปไหน...อย่าจากไปไหน...
รู้สึกเหวงคว้างอย่างอธิบายไม่ได้จริงๆ...
“ผม...ผมฝัน ผมฝันร้าย”ผมพูดออกไปทั้งที่หัวใจสั่นไหว...วีคนที่เข้มแข็งของผมเหมือนเมื่อก่อนหายไปแล้ว...ผมยิ้มไม่ได้เลย ณ จุดนี้ รู้สึกเหมือนคนไม่ค่อยสบาย... รู้สึกแน่นรู้สึกเวียนหัว...และมีความรู้สึกแปลกๆเช่น อยากร้องไห้.. อยากกินอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ของจืดๆ...
ผะ ผม...
ผะ...
ผม...
ไม่รู้ว่าไอ่ที่ดิ้นในท้องผมนี้มันคืออะไรอ่า!!! TAT !!!
พยาธิหรือเปล่า ? มันคงเยอะน่าดู ดิ้นตุบๆเลยย งือออ ;A; !!!
“จิมินช่วยกูด้วย!!! ฮึกกก ฮือออ !! TAT กูแน่นท้องอ่ะ มึ งช่วยกูด้วยยย!!!”ผมร้องโฮอย่างกลั้นไม่อยู่จริงๆ!! อันนี้ขอบอก!! ไม่ได้ทำเศร้าแบบข้างบน!!! คือแบบ!! ท้องกูมันมีอะไรดิ้นดึ๋ยๆก็ไม่รู้อ่ะ น่ากลัวชิบ....!!! TAT !!!
“=w=ไอ่สลัสวีเอ๊ย!! นึกว่าเรื่องอะไร!! ก็มึ งทะ !!อุ๊บ!OxO”เชี่...!!อะไรฟ่ะ!!!=[]= ไอ่จิมินยังพูดไม่จบรุ่นพี่ซูก้าก็เอามือมาปิดปากซะงั้น!! ปั๊ด!!!=w= เกิดอะไรขึ้นกะตูวววว์ !!!
“พี่ซูก้า!!! อะไรกันอ่ะ ฮึกกก ฮือออออออ ;A;”อย่ามาขัดใจผมนะ!!!TATไม่รู้อ่ะ ตอนนี้ใครขัดใจผม ร้องอ่ะ ร้องอ่ะ !!!งือออ ฮึกกกก แง๊ !!!TAT
“เฮ้ยยย!! วี คือ.. อย่าร้องนะครับ ดะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเนื้อย่างหลัง จะ จากออก ระ โรงบาลนะครับ นะ”พี่ซูก้าพูดรั่วทันทีที่ผมร้องไห้ แต่แอบเห็นพี่จินทำหน้าโหดใส่ด้วย ฮี่ๆ.. อี๊! เนื้อไม่อยากกินอ่ะ =w= อยากกินผลไม้มากกว่า บู้วว!!
“ไม่เอา วีไม่กินอ่ะ=[]=วีอยากกินคากิมากกว่าอ่ะ=3=”ผมอยากกินอะไรแปลกๆ แต่ขอบอก ถ้าบีบมะนาวแล้วใส่พริกนะ อื้อหืมม-.,- แซ่บอ่ะ(?) !! แต่เดี๋ยวววว !! เอาอีกแล้วไอ่อาการ.. เมื่อกี้ร้องไห้ ตอนนี้งอน เอ้อ!! งงอารมณ์ตัวเองเหมือนกันนะ !! =[]= !!
“งั้นเดี๋ยวพี่พาวีไปหาอะไรกินที่อยากกินตอนที่วีหายดีรึกัน^^”พี่จินพูดยิ้ม..ผมมองหน้าพี่จินเศร้าๆจนคนอื่นมองผมอย่างประหลาดๆ =[]= ยอมรับว่าผมประหลาด!! ยิ้มบ้าง ร้องบ้าง ตลกบ้าง งอนบ้าง ! ผิดตรงไน คนมีอารมณ์อ่ะ !! //เฮ้ ~~// คิดลึกไปป่ะครับ=w= !!!
“เอ่อ..สองคนนี้จะคุยอะไรกันก็คุยไปนะ พวกกูไปละ ._.”พี่เจโฮพว่าแล้วพลั่กไสไล่ส่งพวกจิมินให้ออกจากห้องไป..ผมกอดอกมองหน้าพี่จินแล้วล้มตัวลงนอนหันหลังให้ เชอะ!! ชอบเด็กนั้นก็บอกเหอะ!!
“วี วีครับ ?”พี่จินเรียก เหอะ!! เมิน...!!!
“วีครับ พี่จะไม่สุภาพแล้วนะ.. หืมม ? หันมาหน่อยสิ..”โกษก็โกษไปไม่แคร์ เหอะ!!
“มึ งจะหันไม่หัน ถ้าไม่หันกูกดกลางโรงบาลอ่ะ !!”อีเหรี้...!!!นี้พี่ มึ ง กู คือ... คือ มึ ง พูดด้วยหรอว่ะ กูกลัวเลยอ่ะ TAT !!
“พี่จินพูด มึ มะ... อือออ อืมม...”ผมหันไปพร้อมความสงสัยแต่ก่อนที่ผมจะได้ถาม...
ปากอวบเรียวนั้นก็มาประกบปากผมไม่ทันได้ตั้งตัวเลยทีเดียว..ผมพลั่กเค้าแต่มือพี่มันเหมือนปลาหมึก จับผมแน่นมาก จนหน้ากับเอวผมเจ็บจี๊ดๆเลยอ่ะ TAT...
ได้แต่พยายามปิดปากไม่ให้เค้าส่งลิ้นร้อนมาในโพรงปากผมได้... แต่ก็ไม่ทัน พี่จิ้นส่งลิ้นร้อนอุ่นเข้ามาในโพรงปากผมก่อนจะเกี่ยวกวัดตวัดดูดดุน พร้อมลิ้นเล็กของผมที่พยายามไล่อีกฝ่ายให้ทันแต่ก็ไม่สามารถทำได้... จูบหวานลึกซึ้งนี้เริ่มหนักหน่วงขึ้น...
จนผมรู้อีกที่ตอนที่พี่จิน..
แม่ง!! ไอ่เชี่..!!!
“โอ๊ยย!! ไอ่พี่บ้า!!! กัดปากผมทำไม!!!!!”ผมว่าแล้วทำหน้าจะร้องไห้ TAT เลือดออกซิบๆเลยยTAT
“กูไม่ไหวว่ะ มึ งเล่นซะน่ารักน่ากินแบบนี้...ถ้าไม่ติดว่ามึ งนั้นนะ กูเอาตรงนี้แม่ง!!!”ไอ่หื่น!TAT ไอ่เลว!!
“อย่ามายุ่ง!! ผมไม่รู้จักคุณนะ!!”ใช่..ผมจำได้!! วันที่ผมบอกว่ามันคือเรื่องโมฆะที่เรามีอะไรกัน แล้วก็ยังบอกว่าเราไม่รู้จักกันอีก!!!
“แล้วเมื่อกี้ครางหากูหาพ่องหรือครับ!!? ไม่รู้ละ กูไม่ปล่อยให้เด็กตัวเล็กๆอย่างนายไปหรอก!!!”หูกูฝาด!!! ใช่หูกูฝาดดดด!!!
คนอย่างมันเนี้ยนะ... คิม ซองจิน เนี้ยนะ !!!
บอกว่าจะไม่ปล่อยผมไปไหน!!!O////O!!!
“ไม่รู้!! กลับไปหาจองกุกของพี่สิ!!! อย่ามายุ่งกับผม!!!”ผมก็ไม่อยากเป็นของเล่นของใครนะ!!!!
“วี... ขอโทษที่ทำให้เสียใจ.. ขอโทษที่ขมขื่นนาย.. ขอโทษที่ทำให้เจ็บ...”
เอ๋...อะไรของเค้า... ผมมองหน้าเค้าอย่างไม่ตั้งใจ ? เมื่อกี้หงุดหงิดอยู่เลยอ่ะ ??
“ขอโทษที่ทำร้ายนายทางใจ... ขอโทษสำหรับทุกอย่าง..”
“กูขอโทษนะวี...”
“สัญญาว่าต่อไปนี้จะดูแลวี กับ ใครบางคนที่เป็นหัวใจวีให้ดี.. จะดูแลนะ...”
ผมงง.. ใครอีกคนที่คือผมคือใคร อะไร ?
“ใครคือผมอีกคนครับ..?”ผมถามเสียงแผ่วน้ำตาคลอเบาๆ...มันมีความรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว...
แปรปรวนมากเลย... จิตใจและอารมณ์...
“เค้าคนนั้นก็คือวี .. ต้องมีสักวันที่วีจะรู้ครับ..”
อะไร..อะไรของเค้า...
ผมจำใจเงียบรอฟังเค้าต่อไป.. จะดีกว่าใช่มั้ย ?
“เพราะฉะนั้น...”
“เป็นแฟนกับพี่นะ...”
ห้ะ !!!O/////O พี่เป็นเชี่..!!อะไรเนี้ยยย ยย!!!!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น